ٻانھن ڀڳي ته گھوري، دل
جي ھر کر ته مئي.
(سرو، پھاڪو)
منظور ڪوھيار
هڪ هٽ واڻئي ٻه ٽي ڏينهن
سچي گيھ جي ڪٽي ڇا کاڌي، کيس پنهنجي ٻلوان هئڻ جي پڪ ٿي وئي.
ھر ڪنھن کي چوندو
وتي؛ ”ڀائي جي سانھ جي وريل سڱ ۾ ٻانهن وجھي، شٽ ڏيانس ته شنڱ ٻه ٽڪر ٿي پويس.“
گهڻن گھڻگھرن
سمجھايس ته؛ ”ڀائي مڙي وڃ!..“
پر نه مڙيو.
ڇو جو شؤق کنيو
بيٺو ھيس. ڪنھن جي جھل ۾ ئي نه آيو.
