وَل نه ڏيلهون کاسون
(سرو، پھاڪو)
نواز علي شوق
اسان
جي ڳوٺ جي تر ۾، ڪِرڙ به جام هوندا هئا. جڏهن ڪرڙ ڪڪوربا هئا ته پُسين سان
سينگارجي ويندا هئا. تڏهن هر هڪ گلابي پُسي ڪنهن ڪنواري جي لعل لبن جهڙي سهڻي
لڳندي هئي.
انهن
ڪرڙن تي ڳاڙهي ڳاني وارا بُربُلا مٺيون ٻوليون ٻوليندي پُسين کي چمندا ۽ چوسيندا
هئا. اهو نظارو نينهن اڇل وارو هوندو هو، جيڪو لفظن ۾ بيان ڪري نه ٿو سگھجي.




