چؤماسي جون چوڻيون ۽ مينهوڳيءَ جا اهڃاڻ
جئه پرڪاش موراڻي
ڀلي
بلبَن جي روشني راتين کي ڏينهن ۾ بدلائي ڇڏي، ڀلي ڏامر هاريل روڊن تي تيز رفتار
بسن جي ڪري ڏينهن جو پنڌ ڪلاڪن ۾ کٽي وڃي، ڀلي مٺڙائو مان نڪتل رڻ شاخ مان پائيپ
لائين ذريعي سنڌوءَ جو مٺو پاڻي مٺي، اسلام ڪوٽ ۽ ڏيپلي جي ماڻهن جا ٽانڪا ڀري،
ڀلي کارن کوهن تي (شهرن جي حد تائين) ڪنڊن جا ڀينٽارا رکي انهن کي بند ڪيو وڃي،
ڀلي تڙن تان گوشين جي هڪل ۽ ڀؤڻن جا ڀڻڪا ٻڌڻ ۾ نه اچن، ڀلي پٿرن جهڙيون دليون
رکندڙ شڪاري ٿر جي واٽن تي پاڻي لاءِ پريشان ٿيندڙ هٺيلن هرڻن کي گولين جو بک
بڻائين، ڀلي ڪنهن اڻ ڄاتل ۽ ري ڪوٺي بيماري سبب مهراڻي جي مورن ۾ موت جو رقص ٿيندو
هجي پر ٿاريلن ۽ وڏڦڙي جي وچ ۾ جيڪو سڱ آهي ۽ وُٺي جي هوائن جي معطر خوشبوءَ جي جيڪا مهڪ
آهي ان جو ٿرئي جي من سان جيڪو سٻنڌ آهي ان کي ٽوڙڻ ڏاڍو ڏکيو يا ايئن کڻي چوان ته
اڻ ٿيڻي آهي.
