انجنيئر عبدالوهاب سھتو
دهليءَ جي عورتن جون چوڻيون ۽ ورجيسيون
اڃا ان دور کي گذرئي گهڻو وقت نه ٿيو آهي، جڏهن ڌياڻيون بنا ڪنھن چوڻيءَ يا پھاڪي جي ڪا ڳالهه نه ڪنديون هيون. اهي ئي ٻوليءَ جو ساهه هيون. ساڻن ئي اهو لطف ۽ چاشني پيدا ٿيندي هئي، جنھن سان ٻڌندڙ کي مزو ايندو هيو.
چوڻيءَ وارو هڪڙو جملو، زمانن جي تجربن جو نچوڙ هوندو هيو ۽ اهڙيءَ طرح عقيدي ۽ تجربي جون هزارين ڳالھيون، ذهن نشين ڪرايون وينديون هيون. دنيا جون هيٺِ-مٿانھيون ۽ فائدا-نقصان سمجهايا ويندا هيا. گهاگهر ۾ ساگر سمائڻ وارو مثال، چوڻيءَ تي پوريءَ طرح صادق ايندو هيو.
چوڻين ۽ اصلطلاحن ۾ طعنن تنڪن (ٽوڪن) جو حصو تمام گهڻو ملي ٿو ۽ ان زماني جي عورتن جو اهو مرڪ/ عادت هئي، ڇو جو اندر جو اوڳر ڪڍڻ لاءِ اهو ئي هڪڙو اڪيلو ذريعو هيو. طعنو ۽ تشنيع ٻئي عربي لفظ آهن. طعني جي معنى ڇري هڻڻ يا زخم ڪرڻ آھي ۽ تشنيع، اهو داڳ جيڪو زخم کان پوءِ به رهجي وڃي. حقيقت آهي ته طعني جي زخم جو داڳ/ لسڻ به ڪڏهن مٽجي نٿو.
